← Барча мақолалар
Кўпинча фарзандларимизга мол-мулкдан кўра, ўз қўрқувларимизни мерос қилиб қолдирамиз.
"Бу бизга эмас", "иш бошлашга таниш керак", "тинчгина ойлигингни олиб юравер" яхшиси тинч юр деган гаплар оддий насиҳат эмас. Бу — боланинг онгида ғиштма-ғишт қурилаётган кўринмас қафас.
Улғайгач, у бу қафасдан чиқишга уринмайди ҳам. Чунки деворларни бегоналар эмас, энг ишонган инсонлари тиклаган. Ўзимиз қила олмаган нарсаларни "пешана" деб оқлаб ва шу тайёр баҳонани кейинги авлоднинг бўйнига иламиз. Боланинг қанотини ўз қўлимиз билан қирқиб, кейин нега баландроқ учмаётганидан нолиймиз.
Сизнинг кундалик сўзларингиз — боланинг эртанги чегараси.
Бугун унга айтаётган гапларингизни тафтиш қилинг. Сиз фарзандингизга янги уфқларни кўрсатяпсизми ёки ўзингизнинг эски баҳоналарингизни юқтиряпсизми?