Ҳаммасини ҳозир хоҳлайдиганлар бесабрлар замонида яшаяпмиз.
Тез бойиш.
Тез натижа.
Тез танилиш.
Тез ўсиш.
Тез мансаб.
Кўпчилик натижани кутишни истамайди. Шунинг учун ҳали тайёр бўлмаган нарсани тезлаштиришга уринади.
Лекин ҳаётда ҳамма нарсани мажбурлаб бўлмайди.
Деҳқон уруғни эккан куни ҳосил талаб қилмайди.
Дарахтни шохидан тортиб ўстириб бўлмайди.
Аммо бу — қўл қовуштириб ўтириш дегани ҳам эмас.
Уруғ ҳар куни парвариш қилинади. Дарахт ҳар куни ўсади. Инсон ҳам ҳар куни бир қадам олдинга юриши керак.
Фақат натижани мажбурлаб эмас, ўзингизни натижага муносиб даражага олиб чиқиш билан.
Чунки баъзан биз сўраётган натижа бўлмаётганининг сабаби — ҳаёт бизни унутиб қўйганида эмас.
Биз ҳали уни кўтаришга тайёр эмасмиз.
Катта пулни кўтара олиш учун — катта масъулият керак.
Катта имкониятни кўтара олиш учун — катта тайёргарлик керак.
Катта натижани сақлаб қолиш учун — ундан ҳам кучлироқ инсон бўлиш керак.
Шунинг учун натижа кечикаётган бўлса, фақат:
«Қачон келади?» деб кутманг.
Яна бир савол беринг:
«У келганида, мен уни кўтара оламанми?»
Шамолни кутиш керак.
Лекин қайиқни тайёрлашни тўхтатмаслик керак.
Елканни тўғрилаш.
Йўналишни белгилаш.
Қайиқни мустаҳкамлаш.
Ва ҳар куни оз-оздан олдинга силжиш.
Шамол келганда эса тайёр бўлиш.
Ҳаётда энг катта ютуқ — ҳаммасини тез олиш эмас.
Керакли натижа келганида, уни кўтара оладиган инсонга айланиш, яъни ўсишга ўзингизни тайёрланш.