«Сизлардан ким ҳаётида камида бир марта кўмирнинг кулини ёқишга уриниб кўрган? Албатта…
«Сизлардан ким ҳаётида камида бир марта кўмирнинг кулини ёқишга уриниб кўрган? Албатта, ҳеч ким кулни қайта ёқа олмайди. У аллақачон ёниб бўлган. Худди шу каби ўтмиш ҳам…»
Кўп одамлар ҳаётини ўтмиш билан курашиб ўтказади.
Кимдир 5 йил олдинги хатосини унута олмайди.
Кимдир айтилган оғир гапни ичида кўтариб юради.
Кимдир “агар ўшанда…” деган фикрдан чиқолмайди.
Лекин ҳақиқат шундаки:
Ўтмишни ўзгартириб бўлмайди.
Ундан фақат сабоқ олиш мумкин.
Кулни қайта ёқиб бўлмаганидек, кечаги кунни ҳам қайта тирилтириб бўлмайди.
Инсонни чарчатадиган нарса — муаммонинг ўзи эмас.
Балким, аллақачон ўтиб кетган нарсани ичида қайта-қайта яшашидир.
Баъзан ҳаётда олдинга юриш учун:
ўзингизни кечириш,
баъзи инсонларни қўйиб юбориш,
ва кечаги кун билан хайрлашиш керак бўлади.
Чунки йўл олдинда.
Орқа кўзгу эса фақат қараб қўйиш учун берилган.
Ўтмишдан сабоқ олинг.
Лекин унда яшаманг.