Султон Абдулҳамидхоннинг пойабзали йиртилганда уни ўзи қайтадан тикиб олар эди.
Сарой хизматчилари ундан:
"Нега янги пойабзал сотиб олмайсиз? Мамлакатнинг хазинаси ўз қўлингизда-ку?” - деб сўрашганида,
Султон:
"Хазинадаги бойлик меники эмас - халқники! Мен мусулмонларни хақини ўз эхтиёжим учун сарфлай олмайман, ахир мен бу ерга уларни бехуда сарфлаш учун эмас, уни мухофаза қилиш учун келганман" - дер эди.
Шу сабабдан у ўз касби бўлмиш дурадгорлик билан шуғулланиб, ёғочдан буюмлар ясар, бундан тушган пулни султон ўзи ва оиласи эхтиёжи учун сарфлар эди.
Султон Абдулхамидхонни тахтдан ағдаришгач, унинг саройига талончилар ишонч билан, катта бойлик умидида "хойнахой султон чексиз бойликни яширган бўлса керак" - деган хаёлда киришади.
Талончилар ҳаммаёқни тинтув қилиб, у ердан бор йўғи, тахорат қилиш учун обдаста, артиниш учун сочиқ ва жойнамоздан бўлак хеч нарса топа олмайдилар ва ноумид холда у ердан қайтиб чиқиб кетадилар.