Энг оғир ҳис — бу бошқалар сизни ёқтирмаслиги эмас.
Энг оғири — ўзингиз ўзингизга қараб:
«Мен бундай бўлишни истамагандим…» деб қолиш.
Сиз буни биласиз.
Кечқурун ётиб, ичда озгина оғриқ бўлган ҳолатни. Ҳеч ким кўрмаган, лекин сиз аниқ биласиз — бугун яна ўзингизга қарши бордингиз. Яна билиб туриб нотўғри йўлни танладингиз.
Бу катта хатолардан бошланмайди.
Бу «эртага бошлайман»дан бошланади.
Бу «бир мартадан ҳеч нарса бўлмайди»дан бошланади.
Бир кун тўғирларман.
Балки вақтимасдур.
Бу «ҳозир шароит шундай» деб ўзингизни алдашдан бошланади.
Ва энг хавфлиси — сиз ўзингизни оқлашни ўрганиб қоласиз.
Шу ерда синиш бошланади.
Инсон гуноҳ қилиб синиб кетмайди. Инсон гуноҳни оддий ҳолга айлантирганда синади. Қалб қаттиқлашади. Ички овоз секинлашади. Вақт ўтиб эса… умуман йўқолади.
Шунда сиз ташқи томондан нормал кўринасиз. Ишлайсиз. Гаплашасиз. Кулиб юрасиз.
Лекин ичида бир нарса ўлган бўлади — ўзингизга бўлган ҳурмат.
Мохият шундакт: инсон ўзини бошқалар орқали эмас, ўз қарорлари орқали қадрлайди. Сиз ким эканингизни сўзларингиз эмас, яширин танловларингиз белгилайди.
Сиз ўзингиздан қочолмайсиз.
Ечим оғир эмас. Лекин қаттиқ.
Ўзингизга битта савол беринг: «Мен буни қилишдан олдин, ўзимга қараб ҳурмат билан тура оламанми?»
Агар жавоб «йўқ» бўлса — тўхтанг.
Катта ўзгариш шарт эмас. Бугун битта нарсани тўғри қилинг. Ҳеч ким кўрмаса ҳам. Ҳеч ким мақтамаса ҳам. Фақат сиз ва Худо билиб турса ҳам.
Шу кичик ғалаба — сизни қайта тиклайди.
Сиз ўзингизни йўқотиб қўймайсиз. Сиз ҳар куни, ҳар бир танлов билан ўзингизни ё қурясиз… ё секин-аста бузасиз.
Савол битта: бугун сиз қайси томондасиз?