Ҳамманинг ўз «созламалари» бор: нима учун биз дунёдан мўъжиза кутиб, хато қиламиз?
Биласизми, кўпчиликнинг энг катта муаммоси нимада? Адекватликнинг йўқлигида. Биз деҳқондан космос ҳақида фалсафий мулоҳаза кутамиз ёки қўли билан меҳнат қиладиган одамдан олимнинг фикрлашини талаб қиламиз. Ва бу - стратегик хато.
Ҳар бир инсонни бир диджейлик пульти деб тасаввур қилинг. Унинг ўз созламалари, ўз «эквалайзерлари» бор. Бирида жисмоний меҳнат ва чидамлилик созламаси юқорига кўтарилган, бошқасида — танқидий ва абстракт фикрлаш. Ва бу нормал ҳолат!
Дунё — бу катта бир тизим. Агар сиз балиқни дарахтга чиқа олмаётгани учун айбласангиз, бу балиқнинг эмас, сизнинг «хатоингиз». Сизнинг кутганингиз (кутувингиз) реалликка тўғри келмаяпти. Натижада нима бўлади? Жараён тўхтайди, натижа эса — аянчли.
Бизнинг вазифамиз — одамларни ўзгартириш эмас, балки уларнинг «пропускная способность», яъни ўтказувчанлик қобилиятини тўғри англаш. Деҳқон ерни ҳис қилади — бу унинг супер-кучи. Олим коинотни ҳис қилади - бу унинг катта ўйини.
Агар сиз кимдандир у бера олмайдиган нарсани талаб қилаётган бўлсангиз ва кейин хафа бўлаётган бўлсангиз — бу сизнинг мағлубиятингиз. Сиз реалликни кўрмаяпсиз, сиз ўз хаёлингиздаги «хом хаёл» билан яшаяпсиз.
Энг катта ўсиш қачон бошланади? Қачонки сиз ҳар кимга ўз йўлини ва ўз вазифасини берганингизда. Ҳар бир инсон ўз ўрнида бўлсагина, тизим кенгайишга, ўсишга чиқади.
Сиз атрофингиздагилардан нимани кутяпсиз? Уларнинг реал имкониятларини кўряпсизми ёки фақат ўз талабларингизни тиқиштиряпсизми?
Ҳа албатта бу хол инсон ўзига ҳам бу тегишли, чунки ўзингизни танимас экансиз, ҳар хил бенаф юмушларни ўзингизга юклаб натижа кутишни бошлайсиз, натижасиз бўласиз. Ҳар бир ишни ўз эгасига буюринг ва ундан кутинг.
Изоҳларда ёзинг, сиз ҳам «балиқдан дарахтга чиқишни» талаб қилган вазиятларингиз бўлганми? Ëки ўзингиздан?