Яхшиликдан қўрқманг
Баъзан инсон хушнуд кунларда ҳам тинчлик топа олмайди. Қалбида бир қўрқув ғовланади: “Бу бахт учун менга албатта тўлаш керак бўлади. Ҳаёт ҳеч нарсани бепул бермайди.” Дилида яширин ғам: “Бундай шодликнинг ортидан қандайдир мусибат келади”, — деб ўзини ҳушёр тутади. Бу - кўпчилик болалигидан кўтариб келадиган оғир юк.
Бу фикрларнинг ичида тўғри мезон йўқ. Ҳаётдаги ҳар бир воқелик — ё амалларимиз самараси, Қодир Зотнинг белгилаган синови. Яхшилик — улуғ неъмат. Унинг ичида ҳам ҳикмат бор. Ундан лаззат олиш, шукрона қилиш, қалбни кенг қилиш — бу ҳам инсоннинг феълидан.
Нега биз кўнглимизга бахтга нисбатан шубҳа соламиз? Нега ҳар бир нурга соя излаймиз? Чунки болалигимизда айтиб келишган: “Ортиқча хурсанд бўлма, йиглаб қоласан”. Шу сўзлар қалбга илондай ўрнашиб, ҳар бир қувончда қўрқув уйғотади.
Аммо инсоф билан ўйлаб кўринг: шодлик — бу гуноҳ эмас. Ундан қочиш эмас, уни қадрлаш керак. Албатта, ҳаётда синовлар ҳам бўлади, аммо бу синовлар бахт учун жазо эмас, балки тарбия ва усиш учундир.
Қалбингиздаги хурсандчилик — бу мукофот бўлиши ҳам мумкин. Ундан юз ўгирманг. Қувончни онлар билан тўлдиринг.
Ҳаёт мувозанатдан иборат. Аммо бу мувозанатни фақат “оқ ва қора” деб қабул қилиш — улуғ дуруст эмас. Баъзи кунлар нурли бўлади, баъзилари сояли. Лекин ҳар иккаласи ҳам — бир мактаб. Сизни шод қилган кунингизда, хурсанд бўлишни билинг. Буни ўргатмаган бўлишлари мумкин. Энди ўрганинг. Чунки бу ҳам ибодатдек амалдир.
Обуна бўлинг!