Биз шундай дунёда яшаяпмизки, бу ерда дафн маросими марҳумнинг ўзида муҳимроқ, тўй эса…
Биз шундай дунёда яшаяпмизки, бу ерда дафн маросими марҳумнинг ўзида муҳимроқ, тўй эса муҳаббатдан устун, ташқи кўриниш эса ақлдан афзал. Ҳалоллик эса яшашнинг замонавий усули эмас.
Одамлар бир-бирларига ишончдан кўра, ташқи безакка кўпроқ эътибор қаратади. Буюмларнинг қадри эмас, брендлари муҳокама қилинади. Илм ва маърифатдан кўра, яхши суратга тушиш ва нима тансиқ таом истеъмол қилингани муҳимроқ бўлиб қолди.
Ҳозирги замонда – «қоғоз идиш ичидаги патир нондан устун кўриладиган маданият»нинг ёрқин намунаси. Ҳар бир нарса – ташқи кўриниш, маркетинг, ижтимоий тармоқлардаги образлар орқали баҳоланади. Одамлар кимнингдир қалбига эмас, унинг кийимига, уйига, машинасига қарайди. Муҳаббат билан ишқ, эҳтирос билан ҳурмат эса фойда билан алмаштирилган.
Аммо ҳақиқат шундаки, ташқи кўриниш бир кун келиб ўз аҳамиятини йўқотади. Чин муҳаббат, ҳақиқий дўстлик ва ҳақиқий билим эса ҳар доим қадрли бўлиб қолади. Биз кўпроқ мазмунга эътибор беришни ўрганишимиз керак, чунки зоҳирий гўзаллик охир-оқибат ўтиб кетади, қалб ва ақл абадийдир.