Аста-секин…
Бизда бу сўз кўпинча «Ишларингиз қандай?» деган саволга жавоб бўларди.
У илиқ, самимий, дабдабадан холи, юмшоқ сўз, худди чарчаган бошни силаб турган ота-она қўллари каби.
У балки ҳозирги воқеликка тўғри келмас. Чунки «аста-секин» бор жойда ҳаммаси барқарор, одатий, сокин бўлади… Ҳозир эса аксинча, шовқин шунчалик баландки, товушни пасайтиргингиз келади.
Бу сўз таскин беради, сизни севиб-асрашга, ичингизда сақлаб келган тинчликка қайтаради. Уни йўқ қилиб бўлмайди, ўчириб ҳам, обрўсизлантириб ҳам, сотиб ҳам бўлмайди.
Аста-секин…
Эртасига ойна ёнида тўхтаб, қор кўчаларига қараб қоламан. Улар музлаб қолган лойли юзаси билан норозилик билдиришмоқда. Ўйлайман: ёмғирлар келиши керак… Ёмғир келиб, бутун ифлосликни ювиб кетади. Гўё у ҳеч қачон бўлмагандай.
Аста-секин…
Сабрим билан келишаман, ташқаридаги ёвузликни енгиш учун куч сўрайман. Ўзимдан илтимос қиламан: нафратланиб қолмаслик, қўрқувга сотилмаслик, глобал манфаатларга қурбон бўлган ҳар бир юрак оғриғини ҳис қилишдан тўхтамаслик.
Энг катта суянч: вақт ва табиат.
Ҳеч бир дақиқа узайиб ёки қисқариб қолмади, ҳеч бир фасл ўзига хиёнат қилмади. Бу — барқарорлик.
Шунинг учун мен эрталабки қаҳвамдан воз кечмайман, ҳақиқий қувончларга шодланишдан тўхтамайман, севимли мусиқамни тинглашдан чарчамайман ва муҳаббатдан ҳам тўхтамайман.
Кўнгилга яқин одамларга чин дилдан миннатдорлик билдираман… Инсонларни ҳис қиламан.
Ҳеч кимга ўзингизни сиз эмасга айлантиришга йўл қўйманг! «Ишларингиз қандай?» - саволига ростини айтаверинг…