Бир куни бир устоз рассом ўз шогирдига шундай деди:
— Сен яхши ишлайсан, лекин доимо мендан кўчираяпсан. Ўзингнинг услубингни яратмасдан, ўзингни такрорланмас қилолмайсан. Нима учун буни қилмаяпсан?
Шогирд ўйланиб, шундай жавоб берди:
— Мен сизга ўхшашни, сиз каби ажойиб асарлар яратишни истайман. Шунинг учун сиздан ўрганяпман.
Устоз кулимсираб жавоб берди:
— Менинг услубим сенга сабоқ бериши мумкин, лекин сени такрорлайдиган асар бу сенинг ўзинг бўлишингдир. Мен кетаман, лекин сенинг услубинг дунёда абадий қолиши мумкин. Сен мен каби эмас, ўзинг каби бўлишинг керак.
Ҳар бир инсон ўзига хосдир
Ҳаётда ҳар кимни алмаштириш мумкин, лекин ҳеч кимни тўлиқ такрорлаб, кўчириб бўлмайди. Бу тадбиркорлик бўлсин, шифоркорлик, мутахасислик еки ижодкорлик. Инсоннинг ўзлиги унинг буюклигидир. Ўзига хослик — бу шахснинг нафақат истеъдоди, балки унинг ҳаётида қолдирган изидир.
Ибратли ҳикоя
Бир қишлоқда машҳур усто мебел яратар эди. Унинг жиҳозлари нафақат мустахкам, балки нафислиги билан ҳам машҳур эди. Бир куни унинг шогирдлари устознинг ишларини чизмага олиб, уларни оммавий равишда ишлаб чиқаришни таклиф қилишди. Устоз шундай жавоб берди:
— Менинг жиҳозларимнинг гўзаллиги унинг ўзига хос қўл меҳнатидадир. Агар бу жараённи қолипга солсак, унинг қиймати йўқолади. Мен кетаман, лекин менинг қўлларим билан яратилган жиҳозларим - асарларим менинг изимни сақлаб қолади.
Шогирдлар тушунди: ҳар бир асар, ҳар бир иш инсоннинг меҳнати ва ўзлигини акс эттиради. Ҳар кимнинг ўрни алмаштирилиши мумкин, лекин унинг руҳи, меҳнати ва ишининг қиймати такрорланмасдир.
Ҳар бир инсоннинг ўз истеъдоди, йўли ва ўзлиги бор.
Бошқа кимгадир ўхшашни исташ орқали ўзлигимизни йўқотмаслигимиз керак. Сиз ким бўлсангиз, шундай бўлинг.
Ўрнини босиб бўлмаслар йўқ - ҳар кимни алмаштирса, кўчирса бўлади, аммо такрорланмаслар абадий қолаверади.