Бир ёш йигит бор эди. У доим ўзидаги нарсаларни қадрламаган ва бошқаларнинг ҳаётини орзу…
Бир ёш йигит бор эди. У доим ўзидаги нарсаларни қадрламаган ва бошқаларнинг ҳаётини орзу қилган. Унинг кўзига, бошқаларнинг ҳаёти гўзал, бахтли ва муваффақиятли кўринарди. “Нега менинг ҳаётим шундай эмас? Нима учун менда ҳамма нарса бундай мураккаб?” деб ўйларди у.
Кунлардан бир кун у ўз ёшлигидан бери таниш бўлган боғбон қария билан суҳбатлашди. У боғбондан сўради:
— Нега сенинг боғингдаги дарахтлар ва гуллар ҳар доим шундай чиройли ва гуллаб-яшнайди? Мен эса қанча уринишимдан қатъи назар, ўз боғимни чиройли қила олмайман.
Боғбон жилмайиб жавоб берди:
— Болам, сени боғинг ҳам худди меникидек чиройли бўлиши мумкин. Фақат бир нарсани тушунишинг керак: гуллар ва дарахтлар ўз-ўзидан яшнаб қолмайди. Уларни парвариш қилиш, суғориш, меҳр бериб асраш керак. Сен доим бошқаларнинг боғини орзу қилиб, ўз боғингга эътибор бермагансан. Шунинг учун у кутилаётган натижани бермайди.
Ёш йигит қариянинг сўзлари устида ўйланди ва ўз ҳаётини қайта кўриб чиқди. У шундай қарор қилди:
“Мен бошқаларга ҳавас қилиш ўрнига, ўз ҳаётимни яхшилашга ҳаракат қиламан. Менда бор нарсаларни қадрлайман ва уларга меҳр бераман.”
Вақт ўтиб, йигит ўз ҳаётида ўзгаришларни сеза бошлади. Унинг меҳнати, сабри ва меҳри натижасида ўз “боғи” ҳам гуллаб-яшнади.
Эндиликда у билиб олган эди:
“Ҳаётингда бахтни топмоқчимисиз? Унда ўз боғингизни суғоринг. Чунки чинакам муваффақият меҳнат ва меҳр билан келади.”
Ҳаётингиздаги “гўзаллик” — бу сизнинг севги, меҳнат ва сабр билан кўрсатаётган эътиборингиз натижасидир. Бошқаларнинг ҳаётига ҳавас қилишдан кўра, ўз “боғингизга” меҳр беринг. Ана ўшанда сиз ҳам ўз чинакам бахтингизни топасиз.