Одобни беодобдан ўрган…
Бу хикматни биз жуда чеклаб тушунамиз. Беодобни қилганларини қайтармаслик билан бу хикмат бисотини чеклаймиз. Агар шу беодоб қай бир жабхада муваффақият қозонган бўлса, буни иймонни сақлаган холда такрорлашимиз тушунасини тушириб қолдирамиз.
80% Халқаро Нобель ва Оскар мукофотлари совриндорларининг миллати - жугутлар.
Бу статистика мени ҳайратга солди. Нега бундай бўлиши керак? Нега замонавий дунёда илм ва кашфиётлари билан тан олинган 80% инсонлар бу миллат вакиллари? Ахир уларда ҳам икки қўл, икки оёқ ва битта боши бор. Жисми ҳам барча инсонлар каби, ортиқ жойи йўқ, балки кам жойи бор - ғазабга қолган, осий ва баракаси кесик. Бизнинг баракамиз кенг аммо натижасиз ва амалимиз суст. Бундай натижанинг сабаби нимада?
Бунинг сабаби ёшликдан назоратга олинадиган ва аниқ режага эга бўлган таълим ва тарбиядир. Тарбиядаги фарқни қарайдиган бўлсак, улар фарзандларни кучли тарафларига эътиборни қаратадилар, очадилар. Ота оналар фарзандига - «Сен дахосан», «Танлангансан», «Албатта шу сифатинг бўйича жуда иқтидорлисан», - деб қўллаб қувватлайдилар.
Ўзининг иқтидори хали хануз намоён булмаган, аммо ўз дахолигига аниқ ишониб улғайган фарзанд, ўз иқтидорига қаттиқ амин бўлиб ва у хали юзага чиқмаганлигига ишониб ҳаракат қилади ва тиришади. Бундай тушунча ва қўллаб қувватлов шароитида улғайган инсонда катта эҳтимол билан бу нарса намоён бўлиши аниқ ва табиий, фактлар буни кўрсатяпти.
Бутун умири давомида ўзининг нимадирга яраши, қодир эканлиги ва иқтидорини химоя қилиб яшаган инсон, ўзининг шахс эканлигини химоя этишга умрини сарфлаган, уни тушунадиган ва ҳамфикрлар бўлмаган шаротида фарзандга ўзини намоён этиши мушкул кечади. Бора-бора, оммадан андоза олиб, кулранг тус олиб боради.
Баракадан мосувоқ миллат қаердан барака олаяпти десангиз, жавоби - билимдан, ўз устида механик равишда ишлаб, инсон потенциалини ривожлантириб қолган умумий оммадан бир қадам олдинда фикрлаб дунёвий натижаларга эришади.
Маълумотга, билимга эга бўлган бири дунёга эгалик қилади ва бошқаради!