Ҳаётда ҳакамлар етарли. Дўст эса сизни қабул қилиш учун яратилган.
Биз доимо муҳокама ва баҳоларга дуч келамиз. Инсоннинг хатолари, камчиликлари ва ҳатто қарашлари учун танқид қилиши табиий ҳолга айланган. Оила, жамият, иш жойи – барчасида бирор кимса биздан юқори талаблар қўяди ва биздан идеал бўлишни кутади.
Аммо дўстликда бундай эмас.
Дўстлик – бу муҳаббат ва қабул қилишнинг тўлиқ ифодаси. Дўст сизнинг хатоларингизни кўради, лекин сиздан воз кечмайди. У сизнинг кучли томонларингизни қўллаб-қувватлайди ва заифликларингизни тушунади.
Дўстлик – бу муҳокама ёки танқид эмас, балки ўзаро ишонч ва ҳурмат асосида қуриладиган муносабат.
Аристотель дўстлик ҳақида шундай деган:
“Дўстлик икки инсоннинг бир жон бўлиб яшашидир.”
Унинг фикрига кўра, ҳақиқий дўстлар бир-бирини нафақат қувончда, балки қийинчиликларда ҳам қўллаб-қувватлайди. Улар бир-бирининг кучли ва заиф томонларини қабул қилишни билишади.
Конфуций эса дўстликни ахлоқий камолотга эришиш воситаси деб билган.
“Ҳақиқий дўст – бу сени тўғри йўлга бошловчи ва хатоларингни кўрсатувчи инсон. Аммо у сени ҳеч қачон маҳкум қилмайди.”
Бу дегани, дўст инсонга танқид ёки муҳокама билан эмас, балки ақл ва меҳр билан ёрдам беради.
Суқрот ҳам дўстликни инсон ҳаётининг ажралмас қисми деб ҳисоблаган. Унингча, дўстликдаги энг муҳим жиҳат – бу содиқлик. Дўст сизнинг ҳақиқий юзингизни билади ва шунга қарамай, сизни қабул қилади.
Дунёда ҳакамлар ва танқидчилар ҳар доим топилади. Аммо ҳақиқий дўстлар камдан-кам учрайди. Улар сизни қандай бўлсангиз, шундай қабул қилишади ва ҳаёт йўлингизда сиз билан бирга юришади. Шундай дўстларни қадрлаш ва уларнинг борлиги учун миннатдор бўлиш керак.
Чин дўстлик – бу ҳаётдаги энг катта бойликлардан биридир.