← Барча мақолалар
Ҳаётда энг муҳими – қалбдаги илиқликни сақлаш.
Илиқлик бор экан, ҳаётни ва инсонларни ҳис қилиш, бир тану бир жон бўлиш имконияти мавжуд. Агар у совиса – демак, нимадир нотўғри, бефарқлик инсоннинг ички моҳиятини емириб, уни шунчаки гўшт бўлагига айлантиради.
Бу ерда гап атрофдагиларга қанчалик самимий ёки фидоий бўлишда эмас, балки сезиш, қалб шаффофлиги ва ҳис эта билишдадир.
Ҳаёт бу яшаб ўтилган вақт ёки ёш эмас, бу сезилган, ҳис этилган туйғулар ва кечинмалардир.
Энг муҳими – қалб очиқлиги қалбимизда жой олган яратганга яқинлаштиради.
Инсон бу бир катта қалбдир! Ҳаётга нисбатан меҳр ва ҳимматни сақлаб қолиш – ҳақиқий бахтдир.