Жисмоний гўзаллик – нафақат инсонларга, балки ҳайвонларга ҳам хос. Балки, уларнинг…
Жисмоний гўзаллик – нафақат инсонларга, балки ҳайвонларга ҳам хос. Балки, уларнинг гўзаллиги баъзи ҳолларда инсон гўзаллигидан ҳам аъло бўлиши мумкин.
Инсон қалбидаги бойлик ва чуқурлик эса ҳайвонларда мавжуд эмас. Ҳайвонларда табиатнинг комил бир гўзаллиги бор, аммо уларда инсон каби тафаккур ва ҳис-туйғу бойликлари йўқ.
Инсон учун эса, ҳақиқий гўзаллик - бу нафақат ташқи кўриниш, балки қалб ва руҳдаги бойликдир.
Афсонавий Суқрот ташқи кўринишга кўра гўзалликдан йироқ эди, аммо унинг тафаккури ва руҳий бойлиги кўпчиликни лол қолдирар эди. У ҳамма нарсадан кўра ҳақиқатни ва комилликни изларди, ва бу унинг руҳини бойитган эди.
Пайғамбарлар ташқи гўзалликка эмас, қалбнинг тозалигига аҳамият берганлар, одамларга раҳм-шафқат ва бағрикенгликни ўргатганлар.
Шундай экан, ҳаётимиздаги асосий мақсад - ички гўзаллик ва маънавий бойликка интилиш, қалбимизни покликка ва марҳаматга бойитишдир.
Ташқи қиёфа вақт ўтиши билан ўзгариши мумкин, аммо қалбдаги бойлик инсонни ҳақиқий маънода баркамол ва гўзал қилади.
Ҳаётимизнинг маъноси, ҳеч шубҳасиз, қалбимизни бойитиш ва шу орқали оламга яхшилик улашишдадир. Чунки, биздан қоладиган энг буюк мерос — бу қалбнинг гўзаллиги ва яхшиликлардир.